BLADDFRETERS AS HUUSGASTEN
Von
egalis
Mittwoch 09.09.2020, 13:42
Du möchtest die Antworten lesen und mitdiskutieren? Tritt erst der Gruppe bei. Gruppe beitreten
Von
egalis
Mittwoch 09.09.2020, 13:42
Du möchtest die Antworten lesen und mitdiskutieren? Tritt erst der Gruppe bei. Gruppe beitreten
De Zeitung leeg vör mi up Tafel. De eerste Sied harr ik umslaan un sach dat Muster van mien Tafeldeken dör een Rieg van Locken, lüttjen un groterden. Up de tweede Sied gung dat mit de Locken wieder, denn wurr dat wat minner un hull denn heel un dall up. Well hett denn dor dat Bladd so geern hatt, dat he dat as Mahltied nehmen dee? Ik harr so ´n Ahnung. Paar Dag later wuss ik dat: Een Snigg mit een moi bruun Huuske satt d´r bi. De Zeitung kunn ik noch nett redden. Wieso wuss dat Deer, dat dor wat in dat blanke Röhr seet, söbenunnegentich Zentimeters boven de Grund, wat hum mundjen dee? Dat hebb ik noch an mehr Dagen beleevt, dat Locken in dat Papier freten weern. De Texten fehl mennig Bookstaav. Un wat sull dat Minske woll docht hebben, de ik dat Bladd wiedergeven dee? Denn harr ik utprobeert, wo laat ik upstahn muss, dormit ik de ON ohn ankaut Bladen ut de Röhr kreeg. Söben Uhr weer al to laat. Ik weet ja nich, wennehr de Bote dat Bladd brengt. Un ik stell mi vör, dat de Huuskesniggen al up Luur sitten dont un hör Föhlers in de Lücht strecken, um dat se ja ok mitkriegen, wennehr dat wat to futtern gifft. Man dor sett ik denent nu een „PE“ d´r vör. Hebb een Naricht an de Stee stürt, van wor de Zeitungs verdeelt worden. Hebb hör dat verklaart, un of denn woll de Bote dat Bladd in de Breevkast steken kunn. Dat passeert nu ok. Man wat sall ik seggen? As ik an de eerste Dag de Deckel van d´ Breevkast uptillen dee – ik wull kieken, of de Zeitung dor al in weer – satt dor een lüttjen bruunhuusk Snigg an fast. Mit hör Last up Puckel kweem se nich unner dör. Nu bün ik gespannt, wo dat wiedergeiht. Ik mag de Sniggen mit hör moje Huuskes woll lieden. Man an leevsten nich an mien Dagbladd!
Übersetzung:
BLATTFRESSER ALS HAUSGÄSTE
Die Zeitung lag vor mir auf dem Tisch. Die erste Seite hatte ich umgeschlagen und sah das Muster von meiner Tischdecke durch eine Reihe von Löchern, kleinen und größeren. Auf der zweiten Seite ging das mit den Löchern weiter, dann wurde es weniger und hörte dann ganz und gar auf. Wer hatte denn da die Zeitung so gern gehabt, dass er die als Mahlzeit nahm? Ich hatte so eine Ahnung.
Paar Tage später wusste ich das: Eine Schnecke mit einem schönen braunen Häusjen saß dabei. Die Zeitung konnte ich noch so eben retten. Wieso wusste das Tier, dass da was in dem blanken Rohr saß, siebenundneunzig Zentimeter über dem Boden, das ihm schmecken würde? Das habe ich noch an mehreren Tagen erlebt, dass Löcher in das Papier gefressen waren. Den Texten fehlten manche Buchstaben. Und was soll der Mensch wohl gedacht haben, dem ich die Zeitung weitergab? Dann habe ich ausprobiert, wie spät ich aufstehen müsste, damit ich die Zeitung ohne angekaute Blätter aus dem Rohr kriegte. Sieben Uhr war schon zu spät.
Ich weiß ja nicht, wann der Bote die Zeitung bringen würde. Und ich stellte mir vor, dass die Häusjenschnecken schon auf der Lauer sitzen und ihre Fühler ausstrecken, damit sie auch ja mitkriegen, wann es was zu futtern gibt. Aber da setze ich ihnen jetzt ein "PE" vor. Habe eine Nachricht an die Stelle geschickt, von wo aus die Zeitungen verteilt werden. Habe ihnen das erklärt, und ob denn wohl der Bote die Zeitungen in den Briefkasten stecken könnte. Das passiert jetzt auch.
Aber was soll ich sagen? Als ich am ersten Tag den Deckel vom Briefkasten anhob - ich wollte nachsehen, ob die Zeitung schon da war - saß da eine kleine braunhäusige Schnecke dran fest. Mit ihrer Last auf dem Buckel kam sie nicht unter durch. Jetzt bin ich gespannt, wie das weiter geht. Ich mag die Schnecken mit ihren schönen Häusjen wohl leiden. Aber am liebsten nicht an meinem Tageblatt!
(c)Elke Bontjer-Dobertin