De dulle Julus

Julus Timm wohn all siet Johrn in Laun-
borg, sien Koloniol- un Fettwoorngeschäft
ober harr he in Hamburg. Morgens freuh
fohr he mit de Bohn henn un keum obends
spät eers wedder torüch. He harr in de
neg`n Johrn, wo he sien Geschäft bedreef,
tämlich wat op de hoge Kant leggt, weern
düchdigen Geschäftsmann un harr blot
een'n Fehler: he much geern junge Deerns
lieden.

Mit jedes Mäken, ob se grod oder scheew
wussen weer, ob et in sien'n Loden oder
ünnerwegens weer, bünn he an, öberall
verleew de oll Knacker sich gliek in. Dit
weer jo all nich so slimm west, wenn
uns leewe Timm nich verheirot west weer.
Sien Froo de ehrn Julus genau ken'n deh,
weer dörchut nich dormit inverstohn un
wull von düsse Extroliebschaften natür-
lich nicks weeten, un meuk, wenn se dor-
von to heurn kreeg, een bannigen Skandol.
Julus ober weer teemlich wat dickfellig
nn dach bie sick: sabbel du man to, ick doh
doch wat ick will.

Ok dat Deenstmäken, wat siet kotten
bie sien Froo in Stellung weer, künn sick
för den`n ooln verleewten Koter nich bar-
gen. Blot he miiß sick vörsehn, dat sien
Froo, sien leewe Auguste, dor nich achter
keum, denn weer`t em slecht gohn, un de
Deern weer gliek ut'n Huus' flogen.

Hüt wer nu Sünndag un Timm weer to
Huus un heur, wie sien Froo mit dat Mä-
ken in de Köök togang'n weer, ehr ut-
schimpen deh un een beusen Larm dorbie
meuk. „Mein„Gott", dach he, „wat hett
mien Olsch denn all wedder mit de arme
Deern to schimpen, dat is doch rein to'n
dull warrn, kann mi direkt argern an so
wat, üm jeden Dreck fangt se Striet an.
De arme Deern kann mie duurn.

„Froo", seggt he, as sien Auguste gliek
dorop ganz opgeregt in de Stuuw kümmt,
„doh mie den'n eenzigen Gefalln un lot dat
ewige Schimpen mit dat Mäken no. Ick
finn`, dat is so'n nette Deern, se is wïllíg
un deit doch allns, wat du verlang'n deist,
se is, soveel ick se ken'n doh, beder as all
de annern, de wi bither hadd hebbt“.

„Wat!“ reep sien Froo, „dat is jo nüd-
lich, du steihst de Deern noch bie! Jo,
wenn du ehr wat seggen deist un nennst
ehr „mien Engel un mien seute Popp“,
denn löppt un deit se för di, wat se kann,
segg ik ehr ober wat, denn is se muulsch
un kott anbun'n, un dummerhafdig is se ok.
Eers segg ick to ehr, worüm se uns' Gold-
fisch, de wi in'n Hoben hebbt, noch keen
frisch Woder geben hett; weest, wat de
dumme Deern mi to Antwort geben deit:
„De Hoben is jo noch ganz vull, lot de
Goldfisch dat ole Woder doch eers ut-
supen". Son Frechheit is mi doch noch nich
vörkoom`n. Un bie unsen Buddel Portwien,
den`n wi in't Köökenschapp stohn hebbt,
schient se ok bie west to sien, gestern
weer de Buddel noch öber half vull, un
eben seh ick, dat he all bienoh leddig is.
Dor mutt de Deern bie west sien".

„lh“, .seggt ehr Mann to ehr, „dat is jo
gediegen. ick troo de Deern dat jo eegent-
lich nich to, ober dor will ick doch glíek
mol no de Köök henn un mi dorvon öber-
tüügen un de Deern doröber to Reed stelln.
Bliew Du man so lang`n hier, ick will ehr
mol alleen spreken". He geiht no de Köök,
un Madam Timm luurt un luurt, dat ehr
Mann wedder kümmt un ehr vertellt, wat
de Deern seggt hett, ober ehr Julus kümmt
gor nich ut de Köök torüch.

„Teuf,seggt se, dor mußt du doch mol
nogohn un di sülws öbertüügen". `

Se harr bienoh'n Slagg kregen as se lie-
sen de Köökendöör opmokt un süht, wat
dor los is, Ehr' Mann steiht dor, hett de
Deern zärtlich ümfoot un drückt ehr een'n
Seuten no'n annern op, un de Deern lett
sick dat ruhig von em gefalln.
„Dat is jo allerhandl!" röppt se, un krigg
de Deern bien Arm tofoten un smitt ehr
ut 'de Köök. „Du slechte Kerl!" schimpt se
ehm Mann ut, „schäms di nich un küßt
hier de Deern, ick will di kriegen!“

„Mudder", röppt,Timm, „wat reegs du
di denn so op. Ick wull doch blot mol
preuben, ob de Deern bie den'n Portwien
nascht hett". ,.Je, ick will di bie preuben“.
röppt se vull Wut, dat sall een En`n heb-
ben. Rut mit di!" seed se to de Deern.
„Pack dien Soken mok dat du mi ut'n
Huus' kumms, ober sofort, segg ick di, du
gottvergetne Deern!' Keen fiew Minuten
später ís de Deern denn ok all weg.

„So“, seggt Mudder Timm, „dit weer dat
letztel Mol, dat ick`n Deern von'n Lan'n
neuhm, nu schriew ick an mien Swester no
Hamborg; dat se sofort een ornliches
Mäken ut de Stadt besorgt, dor warr ick
jo woll mehr Glück mit hebben". Eenige
Doog dorop krigg se all Bescheed, dat ehr
Swester een nettes un passendes Mäken
för ehr miet hett, un dat düsse in een von
de nächsten Doog bie ehr togohn wör.

As Julus Timm nu eenige Obende später
sien'n Loden in Hamborg dicht mokt hett,
un op'n Hauptbohnhoff in den'n Launbor-
ger Toch stiggt, un mit genauer Not noch
een'n Sitzplatz tofoten krigg, kummt in`n
letzten Ogenblick uter anner Fohrgäst ok
noch'n junges Mäken mit'n Poor grote
Handkuffers in'n Wogen rinkladdert. Dor
ober de Síttplätz all besett weern, müssen
se eng aneenannerquettscht stohn.

„Deubel", dach Timm, as he dat Mäken
sehg, is dat mol`n lütt hübsche Deern, dat
weer sowat no dien`n Gesmack. Dat kann
een'n jo direkt leed dohn, dat de lütt Deern
hier stohn mutt un nich mol sidden kann.
Ick wör ehr mien'n Platz all anbeeden,ober
bit Launborg henn to stohn, dorto heff ick
ok nich rech Lust, mi sünd mien Been nu
all meud von den'n ganzen Dag achter de
Toonbank stohn“.

Dat Glück ober süll em entgegenkoom`n
As he noch so doröber nohgrübel, wie he
mit de lütt Deern neger bekannt warrn
kunn, geef dat bie een Kurw opnmol een
bannigen Ruck, dat de Fohrgäst, de in`n
Wogen stun'n, sick kuum holln kun`n un
sick aneenanner fastholln müssen. De lütt
Deern ober, de vör em stohn harr, keum
dorbie op sien'n Schoot to sidden. Dit sehg
so drullig ut, dat all de Lüüd in't Kupeé
luud an to lachen fung'n. „So ist`s, recht
mein Fräulein", reep Timm, „genieren Sie
sich nicht, bleiben Sie ruhíg sitzen, wir
werden uns schon vertragen, nicht wahr?“
„Das glaube ich auch", seed dat Fräulein
un meuk ok gorkeen Anstalten dissen er
oberten Platz wedder to verloten. „Wo
wollen Sie denn hinfahren?" frög Timm,
„Ich will nach Lauenburg“, seed dat Mä-
ken. „Dahin will ich auch", seed he, „Ha-
ben Sie da Verwandte'?", frög he wieder
„Nein", seed se, „ich will da in'n Dienst
zu einer Frau Timm, Habe aber schon ge-
hört daß die Altsche nicht viel taugen und
ein Deubel sein soll, dafür soll der Herr
aber um so gemütlicher sein.

„Was!“ reep Julus, „Sie wollen zu Frau
Timm?, das ist ja meine Frau! – Mein Na-
me ist Timm!“

„Nein, das trifft sich ja gut", reep de
Deern, „wissen Sie was, Herr Timm!“
gehe ich bei Ihnen in den Dienst,und nicht
bei Ihrer Altsche. lch glaube, wir beide
werden uns prachtvoll verstehn“.“Dat
gleuw ick ok, mien Deern", seed Timm,
„blot dat segg ick Di gliek, mien Olsch
dörf dor nich achter koom'n".
© Friedrich Schnoor, 1950