HEIDFELDBLEIHEN

(c)Elke Bontjer-Dobertin

Nu is de Sömmer haast vörbi. Dat Jahr word minner un mien Tied ok.
Ik weet nich, wennehr mi dat to 't eersde Mal in d' Sinn schütt is. Is woll al Jahren her.
Besünners düdelk harr ik mi dorup besunnen, as ik över een Sandpadd in 't Moor leep. Sowiet as ik kieken kunn, bleihde de Heid tüsken Boomkes un Struukwark. Van de Törfböden steeg mi een Röök in de Nös van Eer, Fuchtigkeit un mulsterg Holt un Gras. Mennigmal kunn 'k ok al Poggstohlen ruken.
Ofsünnerlik weer, wo mi dat denn gung. Anners was mi dat immer een Pläseer west to kieken, wat so moi rood anfarvt dat Land vör mi liggen dee. Un nu harr ik nix as 'n groten Trürigheid in mi.

As ik verleden Jahr mien Heidkeiergang maakt hebb, schien de Sünn, weer de Himmel deepblau un witte Wulken, so as de besünners över Oostfreesland trecken dont, dreven över de stille Heid. Hen un weerdenn piep mal een Vögel. Van wieder weg kunn ik een Koh brullen hörn. Een Fohlen frenskede na sien Moder. Un in all disse Herelkheid wurr mi doch dat Hart swaar! An een utdrögt Törfspitt funn ik een schuligen Stee.
Rüggels sünd mien Gedanken lopen. Un mi full dat Leed in, wat mien Vader in Huus al mit uns sungen harr: „Wenn abends die Heide träumt, erfasst mich ein Sehnen“... Un as ik dor so seet to drömen, full mi een Gedicht in.
„Stille Abendstünn” hebb ik dat nömt.

Ok dit Jahr bün ik in de Heid spazeert. Un mi gung 't nich anners as vördeem. Över 't Hoogmoor hebb ik utkeken un hebb doch nich sehn kunnt, wat dat Lengen in mi betömen dee. Noch mehr as in de verleden Heidsömmers gung mit mi een Sinneeren van Ofbescheed dör de Bleiheree.

Weer was de Himmel up oostfreeske Aard antokieken. Dat Geluud van de een of anner Vögel, dat Summeree van de Immen hör ik. An de Bottervögels mit hör bunte Flögels harr ik mien Freid. De lüttje Tieken, de dör de Heid an flegen un krupen un krabbeln weern un Wark harrn, dör de Urwald van de Heidstruken to kommen, all dat sach ik un nehm dat in mi up.

Un dor wurr dat still in mi un een groten Ruh kunn ik föhlen. Bi all dat Kieken gungen mien Gedanken up Reis. Ik muss an de verleden Sömmer denken, wor ik ok al an de sülbige Stee seten harr.

Wat hett sück in de Tied doch all daan! Ik meen nich blot, wat in de Weltgeschicht passeert is. Ok in mien Leven is so völ geböhrt, meest tovöl för een Jahr. Mennig Freid hebb ik hatt, man ok woll nettso völ Leeps un Tegenstöten. Wat dorvan mehr worden is, weet ik nich. Freid vergeiht so fell, man Leeps hangt an, duert langer, so meent 'n faak.

In de Harvsttied fallt de Doodsdag van mien Moder un een Dag vör hör Doodsdag is een paar Jahren later hör Süster stürven. Se was sowat as mien Tweedmoder. Un weer Stück of wat Jahren later hett mien Vader, ok nett in disse Tied, sien Ogen för alle Tieden dicht maakt. Dat all steiht immer weer vör mi un dat lett un lett sück nich ofschüddeln.

All dreent hebben s' de Heid leev hatt. Se hebben disse Leevde, ok an lüttje Saken, de um uns to sünd, an uns Kinner wiedergeven. Weern de dreent man noch hier un kunnen mit mi un mien Kinner un Kindskinner dör de Heid un dör dat Moor strieken! Man dat is nu all west. Wat blifft, is dat Lengen in 't Hart bi mien Keiergang över dat Moor, dör Heid un Feld.

Immer noch is de Himmel hoog un blau. De Sünn schient un de Wulken trecken witt – so as blot in Oostfreesland – över dat Land. Fasthollen much ik disse Ankiek un nich löss laten.

Kunn ik dat man mitnehmen in de düster Tied!

(1985/2001/2011)