Klas Stöhr sien best Koh

Klas Stöhr harr in een Dörp bi Hamborg rümm een'n groten Buurhoff. Harr'n Stücker acht Peer un'n veerdig bit föfdig Keuh in'n Stall stohn. He bedreew een'n groten Melkhannel no de Stadt henn, un weer mit de Johrn sweer riek worrn.

Opfällig weer, dat de Lüüd, wenn he dat nich heurn deh, em nie bie sien richdigen Noom'n nen'n, se seeden, wenn se von em snacken, nich Stöhr, ne, Plöhr to em. Se seeden, dat he to sien Melk soveel Woder tokreeg, dat man dörch düsse Plöhr bit op den`n Grund von den'n Ammer kieken kunn. He kunn dat jo ok gornich bequemer hebben; sien Pump stünn in de Midd von sien'n Hoff, dicht an sien'n Kohstall.

Nu wer he een's Doogs op`n Wandsbeker Mark west, un harr sick dor een Koh inhannelt, een von de Rotbunten, de em bore dusend Dohlers kost harr, un, as de Veehhännler em verseker, op de Utstellung prämiert worrn weer, un een bannigen Melkgewer sien süll.

,,So, Mudder", seed Stöhr, as he mit sien Koh to Hus keum, to sien Froo, „düsse Koh möt wi ganz besonners oppassen, se hett mi'n barg Geld kost, ober se bringt uns dat ok wedder in. Dat is de best Koh von all de Keuh, de wi jetzt in'n Stall hebbt''.

„Hier, Jochen", seed he to sien Knecht, bring se man gliek in'n Stall un geew ehr wat to suupen, se ward woll Döst hebben".

Dorop güng he mit sien Froo in't Hus un sedd sick vor een Pann Brootkartüffeln mit Schinken un Speegeleier, schenk sick op den'n goden Kohhannel ober vorwegg un twüschendörch een'n groten Kööm in un neih em wegg. As he sick ornlich vernüchdert harr, güng he eersmol wedder no'n Stall, üm sick to öbertügen, ob de ne'e Koh ok würklich ehr Rech kregen harr. Sien Froo schick he gliek no sien'n Nober henn, dat he doch mol no em rummkoom'n much, un sick sien Koh ankieken.

De Nober, de Klas Stöhr genau ken`n deh, keek sich denn ok de Koh an, un meen, „jo, Klas, de Koh schient god to sien. Ick gleuw, dor hest Du keen'n slechten Hannel mit makt. Düür nog is se jo, ober wenn se so is, as de Veehhännler Di vertellt hett, denn hest Du so'n Koh woll noch nich in'n Stall hadd, denn is dat seker Dien beste Koh. Se ward, soveel ick Di kenn doh, noch mehr Melk gewen as bitheer un bien annerneen".

„Dat freit mi", seed Klas to em, „dat Du se ok för mien beste Koh holln deihst. Dor wölt wi beiden 'n Lütten op drinken. Kumm mit no'n Kroog, ick geew een'n ut". As de beiden in'n Kroog seeten, snacken se wider nicks as von de Koh, dorbie drünken se een Glas Grog no'n annnern, un dat weer all teemlich no Mirrnnach, as se Arm in Arm un seelnvergneugt ut'n Kroog keum'n un no Hus wackeln.

Klas Stöhr harr teemlich Slagsiet lood, un as he sien Bedd tofoten harr, sleup he ok gliek in, Stünnstied harr he woll legen, dor baller dat bi em an't Sloopstuuwenfinster. Klas heur nicks, he sleup fast as'n Boom. Ober sien Froo harr dat Kloppen heurt un keum in'n En'n.
„Wer is dat?" reup se.

„Ick bün dat!" reup buten eener, „koomt doch snell mol rut, Jug best Koh is krank, dat geit ehr bannig slecht! Een grot Steekreuw sidd ehr in'n Hals. Wenn se de nich doolkrigg, denn is mi bangn, mutt se sticken".

„Herrgott noch mol!" röppt Mudder Stöhr, weckt ehr'n Mann un seggt, „Vadder, treck gau Dien Büx an, un mok, dat Du no'n Stall kumms, de Koh, de Du hüüt köfft hest, uns' beste Koh, de will uns dotblieben!"

Nu keum Vadder Stöhr denn ok in de Been. He weer för Schreck opnmol nüchdern worrn. Stickt sien Stalllücht an, un güng mit sien Froo in'n Stall. As se dor hennkoomt un sick de Koh ankiekt, is von Kranksien bie ehr nicks to sehn, ok harr se keen Steekreuw in'n Hals, wo se an sticken kunn. Se stunn dor rohig un freet un weer grod so gesund as all de annern Keuh, de dor in'n Stall weern.

Ne, wat gifft dat doch för slechte Minschen!" schimpt Klas Stöhr, „hoolt uns ut'n Sloop, blot üm uns to brüden". Sien beste Koh, de em soveel Geld kost harr! — Oha, wat klopp em noch dat Hard von den'n Schreck, den'n de Kerl em injoogt harr!

He geiht mit sien Froo wedder ut'n Stall un öber den'n Hoff, an sien Pump vorbie. Dor seeht se, dat dat Rohr verstoppt is. Een grote Steekreuw steek dorbin'n, un sleut dat dicht af, dat dor keen'n Druppen Woder ut de Pump koom'n kunn.

„Kiek, Vadder", seed Mudder Stöhr dunn to ehr'n Mann, „dat hett de Kerl meent, as he seggen deh, uns' beste Koh weer krank worrn". „wat", seed Vadder Stöhr, dat, dat nennt he mien beste Koh! — Wenn den'n sien Steek-reuben all so lütt sind, dat se in de Pump rinpassen doht, den'n sall mi dat nich wunnern".

© Friedrich Schnoor, 1950