KNEVELLÜTT UN SÖTJEMAID Teil 1

nach einem Märchen von Hermann Löns, in ostfriesischem Platt nacherzählt und illustriert, von mir, Elke Bontjer-Dobertin / elbondo /

Dor weer mal een groten Steenbarg. Vör Tieden harrn Lü dor Koppstenen herutkloppt. Al lang kümmer sük nüms mehr um disse Stee. Nu wahnden dor Moosdwargen.

Twee van denent wassen Mann un Fro. Se harrn een lüttjen Jung. Un wieldat de noch lüttjerder was as de Kinnerkes van Dwargen un Eerdmanntjes van Natur ut sünd, nömden se hum „Knevellütt“.
Knevellütt was so lüttjet, dat he in de Schill van een halv Walnöt slapen kunn. De oll Dwargen harrn hör eenzigst Kind düchdig leev. He kreeg de allerbeste un leckerste Saken to eten:
Blömenhönnig up ’t Nötenbrood. Eerdjebejen harr sien Mama in ´t Holt sammelt; Brummelbejen, de Moder Dwarg an Slootskanten plückt harr un noch völ anner feine Slickeree. To drinken geev se de lüttje Fent de Dau, de smörgens van de Grashalms drüppken dee. Sien Spölgoodje wassen gollen Tiekenflögels; sülvern Düvelspeeroogjes; Iessteen, de bi Sünnenlücht glinstern dee un Steentjes in all Klören.

As Knevellütt groterder wuur un bi lüttjen Künn kreeg, dochen sien Ollen, dat he wat lehren muss.