Skizze ut’n Hamborger Leben von 1918 und 1919

Middagstied, Middagstied.
Op’n Goosmark stoht de Lüd.
Reeg’nlang, bi Dreug, bi Natt.
Teuwt dor op dat Tiedungsbladd.
Stün’nlang, stün’nlang.
Ok Hein Möller steiht dormang,
De to See fohr lange Johrn,
Wör ok arbeitslos nu worrn.
Sien Gesicht, sien Gesicht
Süht man’d an, em wörd nich licht,
Kunn dat Nicksdohn nich verwinn’n
Man he künn keen Arbeit finn’n.
Jeden Dag, jeden Dag
Stünn he op dittsülbe Flach,
Söch no Arbeit, leup umher,
Ob nich wat to kreegen wör.
Wo he keum, wo he keum
Keener em in Arbeit neuhm,
Ümmer he datsülbe heur,
Dat noch lang keen Utsicht wör.
Ganz bedreuwt, ganz bedreuwt
He nu op de Tiedung teuwt.
Steiht dor nu all Stünn’nlang
Un sien Froo in’t Hus liggt krank.
Johrelang, johrelang
Leeg sien lütte Froo all krank,
Dorto harr’n se fiew lütt Göörn.
Un nu künn he se nich nährn.
Dat wör slimm, dat wör slimm!
Och, he leup mit Sorgen rüm!
Harr doch to geern Arbeit hatt!
Wör dütt Leben würklich satt.
Un he sünn — un he sünn —
Deep he in Gedanken stünn.
Bit de Tiedung wör rutgeben
Dor keum in em wedder Leben.
He greep no dat Tiedungsbladd
Un em klopp dorbi sien Hadd,
As he dat op de Stroot studeer,
Ob dor wat för em in wör.
No de Reeg, no de Reeg
All de Spalten he dörchseh’g; —
Man för sick künn he nicks finn’n.
Wat he söch stünn dor nich binn’n. —
He vertreust op morgen sick:
Villicht harr he denn jo Glück.
Nu wull he to Hus ok rasch,
Stickt de Tidung in de Tasch
Un geiht denn de Strot hendohl.
Kümmt vörbi an een Lokol,
Wo blot fiene Lüd verkehrt. —
Binnen, dor wör musizeert.
Vör de Döör, vör de Döör
Seeten Gäst un drünken Beer,
Drünken Kaffee, drünken Wien,
Güngen all so fien, so fien!
Vörn ok, gliek so an de Eck
See’t an’n Disch dor ok son Geck,
Mit son opgeputzte Deern,
Dee ehr dor mit Wien trackteern.
Möller güng ehr dicht vörbi.
De Geck wiest op em: „Ella, sieh!
Guck Dir bloß den Kerl mal an,
Dem man es doch ansehn kann,
Daß er nicht nach Arbeit läuft,
der sieht aus, als ob er säuft!
Ja, das paßt den Herrn — son Leben!
Lassen sich Unterstützung geben,
Um auf’s Bummeln dann zu gehn,
Doch nach Arbeit sich umsehn,
Das ist bloß bei Dummen brauch;
So ein Buttje scheint dies auch.“
Un Hein Möller harr dat heurt!
O, wat harr he sick scheneert!
Em, de so solide wör,
Greep man so an siene Ehr!
Em de strewt harr alle Tied,
Höll man hier nu för’n Briet!
Dat deh in em kok’n un gährn:
De süll em mol kenn’n lehrn!
Kuum künn he vör Wut sick foten:
Dat dörf he sick nich beden loten!
Ehr de anner sick besünn.
Möller ok all vör em stünn
Un krigg den’n Bengel bi de Kehl!
Oh! Wat war’d nu en Gegröhl!
Wat wer’d een Schimp’n, war’d een ropen!
Kellners keumen angelopen
Un bröchen de beid’ nu ut’neen.
„Polizei !“ heur man all schreen.
Een, de stött all in de Fleit —
Schutzlüd kom’n all angeneit.
Kregen, ohn eerst lang’ to frogen,
Unsen Möller gliek’s bien Krogen.
Dat he nich utkniepen deh,
Man em fort’s dat Slott anlech.
Un so ward he aw denn föhrt. —
Binnen, dor ward musizeert
Un ward sung’n un ward geigt,
Et ward danzt de Röck de fleegt!
An de Dischen flütt de Sekt —
Junge, wat dat Tügs ehr smeckt!
Proppens knallt, Proppens knallt,
Dat et dörch de Rüüme schallt!
Un man kriescht un man lacht
Rinn bit in de späte Nacht.

Friedrich Schnoor

Un hier gifft dat noch veel mehr toon smöökern un is billiger as wat ton smeuken!