DISSE GÖR UN DISSE SMAAK

Gediegen is dat. Dor kriggst du miteens een Gör in de Nös of prövst wat un dien Tung seggt di: Disse Gör of Smaak is heel old. De kennst du doch. Man worher? Un tomal fallt di dat in: Bi uns Koopmann gaff dat een Döske Kees to pröven. In Huus moot eerst de Nös herhollen un de seggt mi al in vörnt: Hest al mal kennt. Un mien Tung proot´t dat glieke Leed. Nu hebb ik ´t ok, dat is doch… Ik seeg mi as lüttje Schoolwicht in School sitten. Dünne, lange Flechten hangen mi över de Schuller. De Sleif hebb ik al lang in Tornister knuudjet. De Schuud is al lang nich mehr schoon. Tweede Schooljahr is ´t. Kiek, dor sitt ok ja Renate, mien leevste Fründin. Mit de sall ik nich umgahn. Hör Familje sünd Flüchtlings. Renate kennt Woorden, de hebb ik anners noch sinoit nich hört. Mien Ollen keken heel verbiestert, as ik dormit na Huus kweem. Ik funn dat prima. Renate weer nett so ruug as ik. Wo geern seten wi in de hoogste Peerboom! - Noch een Slickje Kees. - Ach du leeve Tied, nu seeg ik ok „Tante Klinkenberg“, uns Mesterske. Wi sullen Frollein un Se an hör seggen. Man dat wull nich in uns lüttje Koppen. Un nu kummt mi dat Denken an. An Reiner. Nüms wull wat mit hum to doon hebben. He harr een Arm wat kröpelig un leep wat scheev. Dat kweem van Kinnerlähmung. Man sien Kopp was heel bleven. He kunn reken as anners keen een un, wenn he dürs, hulp he geern. Bi mi dürs he immer. Ik harr mit Tallen nich völ in Sinn. Ach ja – un denn de Een, de mi hoog in Kopp sitten dee. Ik seeg mi an sien Hand lopen bi een Utflücht. Oh, wat much ik hum geern lieden! Dieter Wildhagen heet he. He harr dunkerbruun Ogen un pickswart Haar. He arger sük över sien Kulantjes, de hum utlachen deen, wiel dat he mit een Wicht leep. Un nu moot ik nadenken, wo dat wiedergung…