PLÖTTJES ©elbondo

PLÖTTJES

Ik hebb mi twalv Glasen stüren laten.
Fien slepen, bi lang Stelen antofaten.
Heel edel sachen de ut.
Wien drinken wull ik d´r ut,
wenn ik alleen Smaak up harr
un wenn ok mien Gasten dor.

As ik nu de Glasen klaar
ofwusken un poleert noch harr,
un all mit ´n anner bleven heel,
mi brook ok nich of een Steel!
dor wull ik dat denn ok woll wagen,
de Glasen in mien Stuuv rindragen,
sörgsam sorteert up een Tablett.

Dor weer ik denn nu nett.
Man nu kweem, wat al mien Moder sä:
Malör sitt up een lüttjen Stee.

Ik wuss heel nich, wo dat gung,
as tomal dat Glaswark fung,
van dat Tablett oftofallen.

Hör blot noch Glas up Fliesen knallen
un stunn dor stiev as so een Pahl.
Man denn seeg ik so tomal:
Twee Glasen weern ganz un nich kört.
Ja, segg eevkes, wo ist dat denn geböhrt?

Denn hebb ik mi up ´t Sofa fallen laten
Un hebb lacht ut all Knoopsgaten.

Twee Glasen hebb ik nu noch hollen.
Wat sullen wi mit twalv, wi beid Ollen?

Översetten in mien Profil